انواع شبکه‌های انتقال ارز دیجیتال را بشناسید

انتقال ارز دیجیتال در نگاه اول کار راحتی به نظر می‌رسد؛ آدرس مقصد را وارد می‌کنید، مقدار را مشخص می‌کنید و انتقال انجام می‌شود. اما یکی از مهم‌ترین مراحل این فرایند، انتخاب شبکه انتقال است. یک ارز دیجیتال ممکن است روی چند شبکه مختلف قابل انتقال باشد ولی هر شبکه از نظر کارمزد، سرعت، امنیت و میزان پشتیبانی کیف پول‌ها و صرافی‌ها شرایط متفاوتی دارد. انتخاب شبکه اشتباه حتی می‌تواند بازیابی دارایی را دشوار یا در برخی شرایط غیرممکن کند. با توجه به اهمیت این مسئله، در ادامه معروف‌ترین شبکه‌های بلاک چینی برای انتقال ارز دیجیتال را بررسی می‌کنیم.

مهم‌ترین شبکه‌های انتقال ارز دیجیتال 

شبکه انتقال در واقع بلاک چینی است که تراکنش روی آن ثبت و پردازش می‌شود. وقتی BTC را روی شبکه بیت کوین منتقل می‌کنید، تراکنش توسط نودها و ماینرهای همین شبکه پردازش می‌شود. در مقابل، بسیاری از توکن‌ها بلاک چین اختصاصی خودشان ندارند و روی شبکه‌های دیگر ساخته شده‌اند.

برای مثال، USDT فقط به یک بلاک چین محدود نیست و نسخه‌های مختلف آن روی شبکه‌هایی مثل ترون، اتریوم، سولانا و TON وجود دارد. هر کدام از این نسخه‌ها از زیرساخت همان بلاک چین استفاده می‌کنند و هزینه و شرایط انتقال متفاوتی دارند.

اگر تا به حال ارز دیجیتال منتقل کرده باشید، احتمالاً بیشتر با اسم‌هایی مانند TRC20 و ERC20 و BEP20 مواجه شده‌اید. با این حال با گسترش بازار کریپتو، شبکه‌هایی مثل سولانا، تون، پالیگان و آربیتروم هم کاربرد زیادی در انتقال دارایی‌های دیجیتال پیدا کرده‌اند که در ادامه آن‌ها را بررسی می‌کنیم.

۱. ترون

TRC20 استاندارد توکن در بلاک چین ترون است و احتمالاً یکی از آشناترین استانداردهای انتقال توکن برای کاربران ایرانی است؛ به‌خصوص برای انتقال تتر. داده‌های سال ۲۰۲۶ هم نشان می‌دهند ترون بزرگ‌ترین شبکه USDT از نظر عرضه در گردش است.

محبوبیت TRC20 تا حد زیادی به سرعت مناسب، پشتیبانی صرافی‌ها و مجبوبیتش در بازار استیبل کوین‌ها مربوط می‌شود. با این حال، کارمزد برداشت نهایی الزاماً برابر کارمزد خود بلاک چین نیست و هر صرافی می‌تواند هزینه برداشت متفاوتی تعیین کند.

۲. اتریوم

ERC20 یکی از معروف‌ترین استانداردهای ساخت و انتقال توکن در دنیای ارزهای دیجیتال است. تعداد زیادی از توکن‌ها، استیبل کوین‌ها و پروژه‌های دیفای با اکوسیستم اتریوم ارتباط دارند.

مهم‌ترین مزیت ERC20، گستردگی اکوسیستم و پشتیبانی کیف پول‌ها، صرافی‌ها و اپلیکیشن‌های غیرمتمرکز است. در مقابل، هزینه استفاده از شبکه اصلی اتریوم ممکن است در دوره‌های شلوغی افزایش پیدا کند؛ به همین خاطر برای انتقال مبالغ کوچک همیشه ارزان‌ترین انتخاب نیست.

۳. بی‌ان‌بی اسمارت چین (BEP20)

BEP20 استاندارد توکن مورد استفاده در BNB Smart Chain است. این شبکه به خاطر هزینه نسبتاً پایین و سازگاری با ماشین مجازی اتریوم (EVM) بین کاربران و پروژه‌های کریپتویی محبوبیت زیادی دارد.

یکی از نکاتی که باید درباره BEP20 در نظر گرفت، شباهت فرمت آدرس‌های آن با اتریوم است. آدرس‌ها معمولاً با 0x آغاز می‌شوند، اما این موضوع به معنای یکسان بودن شبکه‌ها نیست. بنابراین ERC20 و BEP20 را صرفاً به خاطر شباهت آدرس نباید به جای یکدیگر انتخاب کرد.

برای مثال اگر بعد از خرید فلوکی اینو قصد برداشت آن را دارید، اول باید ببینید پلتفرم مبدأ و مقصد دقیقاً کدام شبکه را برای FLOKI پشتیبانی می‌کنند؛ نه اینکه شبکه را صرفاً بر اساس پایین‌ترین کارمزد انتخاب کنید.

۴. سولانا

سولانا در سال‌های اخیر به یکی از شبکه‌های مهم بازار کریپتو تبدیل شده است. سرعت بالای پردازش و کارمزد پایین باعث شده این شبکه برای انتقال دارایی و همچنین استفاده از اپلیکیشن‌های غیرمتمرکز، میم‌ کوین‌ها و استیبل‌ کوین‌ها مورد توجه قرار بگیرد.

۵. تون

شبکه TON به خاطر ارتباط خود با تلگرام، به شدت محبوب شده و توکن‌های آن با استاندارد Jetton عرضه می‌شوند. کاربرد این شبکه در انتقال ارز دیجیتال طی سال‌های اخیر مخصوصاً به خاطر سرعت بالای پردازش تراکنش‌ها و کارمزد نسبتاً پایین افزایش یافته است.

۶. پالیگان و آربیتروم

پالیگان و آربیتروم هم در انتقال ارزهای دیجیتال کاربرد زیادی دارند. آربیتروم یک راهکار لایه دوم اتریوم است که برای کاهش هزینه و افزایش ظرفیت تراکنش‌های آن طراحی شده است. پالیگان هم زیرساختی سازگار با EVM ارائه می‌دهد و بسیاری از توکن‌ها و استیبل کوین‌ها روی آن قابل استفاده‌اند.

 گفتنی است که TRC20 و ERC20 و BEP20 اسم شبکه نیستند، بلکه استانداردهای توکن در سه شبکه متفاوت هستند. در جدول زیر، مهم‌ترین تفاوت‌های این سه استاندارد را با همدیگر مقایسه کرده‌ایم. 

هنگام انتخاب شبکه انتقال به چه نکاتی توجه کنیم؟

همانطور که گفتیم اولین و مهم‌ترین نکته تطابق شبکه مبدا و مقصد است. اسم ارز به‌تنهایی کافی نیست. برای مثال اگر بعد از خرید فلوکی اینو آن را از BEP-20 برداشت می‌کنید، مقصد هم باید واریز FLOKI روی BEP-20 را پشتیبانی کند.

موضوع دوم کارمزد برداشت است. هزینه‌ای که صرافی نمایش می‌دهد ممکن است با کارمزد واقعی بلاک چین متفاوت باشد، چون پلتفرم‌ها سیاست‌های برداشت متفاوتی دارند. بنابراین بهتر است هزینه نهایی را در همان صفحه برداشت بررسی کنید و به اعداد ثابت موجود در مقاله‌های اینترنتی متکی نباشید.

سومین عامل سرعت و تعداد تأییدهای موردنیاز است. حتی اگر تراکنش در بلاک چین سریع ثبت شود، صرافی مقصد ممکن است برای اعتبار دادن به حساب شما منتظر چند تأیید شبکه بماند.

همچنین باید ممو (Memo)، تگ (Tag) یا اطلاعات تکمیلی واریز را جدی بگیرید. بعضی دارایی‌ها یا پلتفرم‌ها علاوه بر آدرس، شناسه دیگری برای تشخیص حساب دریافت‌کننده ارائه می‌کنند. حذف یا اشتباه وارد کردن آن ممکن است باعث شود واریز به‌صورت خودکار به حساب شما اضافه نشود.

در نهایت برای مبالغ بالا بهتر است ابتدا یک تراکنش آزمایشی با مبلغ کم انجام دهید. آدرس، شبکه، دارایی و اطلاعات تکمیلی را دوباره بررسی کنید و بعد از موفقیت انتقال اولیه، باقی مبلغ را بفرستید. حواستان باشد که شبکه‌های واریز و برداشت فعال در صرافی‌های خارجی (مثل بایننس) و داخلی (مثل نوبیتکس) ممکن است تغییر کنند. پس صرفاً به گذشته اعتماد نکنید و همه چیز را چند بار چک کنید.

جمع‌بندی

در انتقال ارز دیجیتال، اشتباه در انتخاب شبکه می‌تواند کل سرمایه شما را از بین ببرد. شبکه‌هایی مثل اتریوم، ترون، تون و BNB Smart Chain هرکدام سرعت، هزینه و استانداردهای متفاوتی دارند، اما یک اصل از همه مهم‌تر است: شبکه مبدا و مقصد باید با هم مطابقت داشته باشند. به همین خاطر قبل از تأیید برداشت، فقط به ارزان‌ترین گزینه نگاه نکنید؛ شبکه پشتیبانی‌شده در مقصد، آدرس و در صورت نیاز Memo یا Tag را بررسی کنید. برای مبالغ بالا هم یک انتقال آزمایشی کوچک، می‌تواند ساده‌ترین راه برای جلوگیری از یک اشتباه پرهزینه باشد.