«پنج کلید راهبردی جهان را قفل می‌کنند!» این را سر جکی فیشر، دریاسالار دوره ویکتوریایی، اعلام کرده بود. او درباره مکان‌هایی صحبت می‌کرد که آبراه‌های حیاتی را کنترل می‌کنند: سنگاپور، کیپ‌تاون، اسکندریه، جبل‌الطارق و دوور. امروز قطعاً باید جزیره کوچک هرمز و تنگه‌ای که نامش را با آن شریک است نیز به این فهرست افزود. ایران این کلید را بر این گذرگاه باریک—تنها مسیر دریایی خروج از خلیج فارس—چرخانده و یک‌پنجم نفت و گاز طبیعی مایع جهان را قفل کرده است. اقتصادهای سراسر جهان در حال لرزش‌اند. و هرمز حتی طبق بسیاری از معیارها مهم‌ترین گذرگاه دریایی جهان هم نیست. دغدغه قدیمیِ دفاع از جریان تجارت ناگهان دوباره مرتبط به نظر می‌رسد.

تنش‌های خاورمیانه بازار جهانی انرژی را مختل کرده است (حدود ۸ میلیون بشکه نفت در روز و ۲۰٪ گاز طبیعی مایع)، که باعث افزایش قیمت‌ها و نوسان بازارها شد و در کوتاه‌مدت به نفع روسیه تمام شد.

نفت دیگر نه صرفاً یک کالای اقتصادی، بلکه بازاری کاملاً سیاسی است که مسیر آینده آن بیش از هر زمان به تحولات جنگی گره خورده است.